سنگ تمام «امت احمد» در خوزستان برای نبی رحمت

به گزارش روابط عمومی سازمان تبلیغات اسلامی؛ خوزستان در هفته وحدت، فقط میزبان چند مراسم جشن نبود؛ جای‌جای این استان به صحنه‌ای از شادی، همدلی و همبستگی تبدیل شده بود. از شهرها و روستاها گرفته تا مساجد، حسینیه‌ها، میدان‌ها و محل‌های برگزاری برنامه‌های «مهمان امت احمد(ص)»، نشانه‌های جشن و سرور به چشم می‌خورد و مردم با حضور پررنگ خود، هفته وحدت را به یک رویداد مردمی و فراگیر تبدیل کرده بودند.

اینجا، خوزستانِ پایتخت موکب‌هاست؛ استانی که فرهنگ خدمت و میزبانی در تار و پود آن تنیده شده است. به همین دلیل هم در جای‌جای محل برگزاری جشن‌های «مهمان امت احمد(ص)»، موکب‌ها حضوری پررنگ داشتند. چای و شربت، پذیرایی و اطعام و ایستگاه‌های صلواتی، بخشی از تصویر این روزهای خوزستان بود؛ انگار سنت دیرینه میزبانی از زائران و عاشقان اهل‌بیت(ع)، این بار در جشن میلاد پیامبر رحمت(ص) و هفته وحدت جلوه‌ای تازه پیدا کرده بود.

اما یکی از چشمگیرترین قاب‌های این جشن‌ها، حضور کودکان و نوجوانانی بود که با سرودهای خود، فضای مراسم را دگرگون می‌کردند. گروه‌های سرود نوجوانان و کودکان که با ساماندهی «شبکه سرودی‌ها» در این برنامه‌ها حضور داشتند، روی صحنه آمدند و با اجراهای پرشور، بخشی از بار شادی مراسم را بر دوش گرفتند. صدای کودکانه‌ای که از میان جمعیت بلند می‌شد، گاهی به همخوانی مردم می‌رسید و گاهی با تشویق‌های ممتد آنان همراه می‌شد؛ تصویری که نشان می‌داد شادی در این جشن‌ها فقط تماشاچی ندارد، بلکه خود مردم سازنده آن هستند.

با این حال، شادی خوزستانی‌ها یک شادی بی‌ریشه و جدا از هویت و باورهایشان نبود. میان پرچم‌های رنگارنگ و نور و سرود، پرچم‌های «یا لثارات الحسین» نیز به چشم می‌آمد؛ نشانه‌ای از اینکه در فرهنگ مردم این دیار، جشن و حماسه دو مسیر جدا از هم نیستند. در میان جمعیت، تصاویر شهدا و امام شهید نیز فراوان دیده می‌شد؛ عکس‌هایی که در دست کودکان، جوانان و بزرگسالان قرار گرفته بود و در کنار پرچم‌های جشن، روایتی متفاوت از این شادی را شکل می‌داد.

این تصاویر، گویی یادآوری می‌کرد که مردم خوزستان حتی در لحظه‌های شادی، پیوند خود را با آرمان‌های شهدا و راه امام شهید فراموش نمی‌کنند؛ شادی برای آنان می‌تواند در کنار وفاداری، حماسه و مطالبه خونخواهی قرار بگیرد.

در میان جمعیت اما چیزی بیش از پرچم‌ها و تصاویر به چشم می‌آمد؛ تنوع مردم. طیف‌های مختلف اجتماعی، نسل‌های گوناگون و سلیقه‌های متفاوت در کنار یکدیگر ایستاده بودند. اینجا مرزی میان گروه‌ها دیده نمی‌شد؛ همه در یک قاب قرار گرفته بودند و هر کدام با نشانه‌ها و زبان خود، بخشی از یک تصویر بزرگ‌تر را ساخته بودند؛ تصویری شبیه یک رنگین‌کمان که رنگ‌های متفاوتش نه‌تنها یکدیگر را حذف نمی‌کنند، بلکه در کنار هم معنا پیدا می‌کنند.

جوانی که پرچم «یا لثارات الحسین» در دست داشت، کودکی که با شور سرود می‌خواند، خانواده‌ای که تصویر شهیدی را با خود حمل می‌کرد و جمعیتی که برای میلاد پیامبر اکرم (ص) به جشن آمده بودند؛ همه در یک نقطه کنار هم قرار گرفته بودند. گویی پیام این اجتماع، فراتر از تفاوت سلیقه‌ها بود؛ برای اسلام و ایران عزیز، می‌توان دوشادوش یکدیگر ایستاد.

شب که از راه می‌رسید، جلوه دیگری از جشن‌ها خودنمایی می‌کرد. نورافشانی، پای ثابت بسیاری از این مراسم بود؛ آسمان محل برگزاری برای دقایقی روشن می‌شد و نورها بر چهره مردمی می‌افتاد که همچنان در میدان مانده بودند. صدای شادی مردم، اجرای گروه‌های سرود و نورهایی که آسمان را روشن می‌کردند، فضای جشن را از یک مراسم معمولی فراتر می‌برد و به یک خاطره جمعی تبدیل می‌کرد.

در هفته وحدت خوزستان، جشن فقط بهانه‌ای برای شادی نبود؛ فرصتی بود برای کنار هم قرار گرفتن مردمی با رنگ‌ها و سلیقه‌های مختلف، برای دیده شدن نسل جدید در میدان فرهنگ و هنر، برای احیای فرهنگ موکب‌داری و خدمت و البته برای یادآوری اینکه شادی و حماسه در این سرزمین می‌توانند در کنار یکدیگر قرار بگیرند.

خوزستان در این روزها شاد بود؛ صدای سرود کودکان و نوجوانان در فضا می‌پیچید، موکب‌ها به مردم خدمت می‌کردند، نورافشانی آسمان را روشن می‌کرد و جمعیت به جشن آمده بود؛ اما در میان همین شور و شادی، پرچم‌های «یا لثارات الحسین» و تصاویر شهدا نیز حضور داشتند تا نشان دهند این شادی، شادی مردمی است که گذشته خود را فراموش نکرده و برای آینده‌ای که به آن باور دارد، همچنان ایستاده است.